Zanim skóra trafi do klienta końcowego, przechodzi proces testów, które pozwalają określić jakość skóry. Niektóre są przeprowadzane, jeszcze na procesie produkcyjnym, inne już na gotowej skórze.
Czynników wpływających na jakość skóry, jest bardzo wiele. Niektóre są mierzalne inne zależą od poczucia naszej estetyki. Nieraz wyznacznikiem jakości jest cena, nieraz wytrzymałość.

Paradoksalnie, najczęściej im droższa skóra, tym zwykle mniej odporna. Za co więc płacimy?
Przede wszystkim za uczucie, że rzeczywiście siadając na skórze mamy do czynienia ze skóra. Za „ciepło” w dotyku, wysoką „oddychalność”, niepowtarzalny charakter lica.
Za dobrą jakościowo skórę warto jest zapłacić, nie należy jednak zapominać, że w trakcie użytkowania potrzebuje ona szczególnej ochrony. Jeśli poświecimy temu nieco uwagi, otrzymamy w użytkowanie produkt niemal idealny

Jeszcze na etapie produkcyjnym skóry i ich części dzieli się na 3 gatunki w zależności od powierzchni uszkodzonej, w stosunku do całkowitej powierzchni skóry – w następujący sposób:

I gatunek – nie więcej niż 10%
II gatunek – nie więcej niż 30%
III gatunek – powyżej 30% pod warunkiem, że mają co najmniej 50% powierzchni użytkowej.
Zwykle skóry, które mają najmniej uszkodzeń, są przeznaczane na skóry anilinowe i semianilinowe, ze względu na to, że skóry te nie mają korygowanego lica. (naturalna faktura lica z nieregularnościami i małymi błędami w fakturze) Często są tylko delikatnie przeszlifowane.

Nie będą przytaczał poszczególnych norm i ich wartości. Są one zróżnicowane, dla poszczególnych rodzajów skór i zawierają ściśle określone metody badań i procedury pobierania próbek. Poniższe zestawienie ma tylko zobrazować, jakie wartości są badane, brane pod uwagę i mają wpływ na jakość skóry.
Główną normą określająca metody i zakres badań skór meblowych, jest norma PN-EN 13336. Jest to wierne tłumaczenie normy europejskiej.

Badaniu podlegają:
Odporność barwy na tarcie ruchem posuwisto-zwrotnym (na sucho, na mokro, z udziałem potu)
Odporność barwy na światło
Wartość PH
Siła rozdzierająca
Adhezja powłoki(trwałość fizyczna wykończenia w skórach semianilinowych i gładkich)
Odporność na wielokrotne zginanie



Wartości uzupełniające:
Zachowanie się podczas próby palenia
Odporność powłoki na pekanie w niskiej temperaturze
Odporność barwy na kroplę wody i spęcznienie

Są to cechy podstawowe. Trzeba jednak pamiętać, że sami producenci często określają, jakie normy muszą spełniać skóry, których używają. Szczególnie w przemyśle samochodowym, normy i wymagania odbiorców są bardzo zaostrzone.

Do cech, które bierze się pod uwagę, przy określaniu jakość skóry należą też:
Waga
Grubość Standardowe wartości: 0,9 do 1,2 mm.
Odporność na rozciąganie
Odporność na nacisk
Elastyczność
Odporność na kwasy i zasady
Cechy skóry w dotyku
„Oddychalność”
Nasiąkliwość
Stopień połysku
Podatność na polerowanie
Podatność na zaplamienie i przebarwienia
Podatność na skrzypienie
Zapach
Emisja związków szkodliwych

i sporo innych.
Najczęstsze uszkodzenia z jakimi spotykamy się na co dzień w naszej pracy, to wytarcia farby. Mimo, to że odbiorcy i garbarni, największy nacisk kładą na jakoś wykończenia. Nawet najlepsze jakościowo skóry borykają się z tym problemem.

Odporność barwy na tarcie ruchem posuwisto-zwrotnym jest jednym z podstawowych wykonywanych testów.
Bardzo ważną rolę, pełni w tym wypadku zabezpieczenie powierzchni skór gładkich przed ścieraniem. Dobry środek oparty na polimerach (np. Leder versiegelung), może znacząco zmniejszyć uszkodzenia. Efekty można zobaczyć na zdjęciach poniżej.

Poniżej przedstawione są zdjęcia z badań na tarcie skóry gładkiej:
Maszyna testująca:



Tarcie papierem ściernym o uziarnieniu 3000. Próbka po 4000 cykli – mocne uszkodzenia:



Tarcie papierem ściernym o uziarnieniu 3000. Próbka zabezpieczona po 4000 cykli – tylko delikatne uszkodzenia: